روزی با هم گفتیم سلام و روزی دیگر آن سلام ، سلامی شد گواراتر از هر سلامی ، و امروز آن سلام ، خداحافظی بی معناتر از آن سلام ، عابر کوچه های بی انتها به من شد...

تو پر از حرف آمدی و بی حرف اما پر از حرف رقتی... و تنها اشک را ، خاطره را ، یاد گریه و خنده و حرفها را برای من بر جا گذاشتی...!

هستی؟ می دانم ! اما کجایی؟ کجایی که یادت عذاب هر حرفی را برایم می آفریند .

او که بود که گفت باید بروی ؟ بی حرف و دلیل !

او چه بود که بی گناه این نقش را برای تو برگزید ؟!

هر جا هستی باش ! اما بدان خاطره چیزیست که هرگز از یاد نمی رود ، حتی اگر تجربه ای تلخ شود !

ولی تنها به امید بازگشتت و یاد خنده های کوتاهمان من منتظر می مانم ! اما انتظاری پر از سکوت و دیگر هرگز به دنبالت نخواهم آمد... هرگز به دنبالت نخواهم آمد تا شاید دلیل خود آفریده شود !

به یاد کسی که غریبانه از این دیار کوچ کرد...!